Beste Brakkeberg, wat is dat toch met jou? Gelegen in een mooie, goed bereikbare, bosrijke omgeving en toch,…hoe zal ik het zeggen, zo’n ondergeschoven kindje. Als het even kan laat de gemiddelde fietser, en dat zijn er nogal wat, je letterlijk én figuurlijk liever links liggen. Cijfers spreken wat dat betreft voor zich. 11.800 Stravanten hebben jou 22.437 keer beklommen; je collega ‘berg’ rechts van jou heeft 38.826 Stravanten mogen begroeten die 96.572  keer naar boven zijn gegaan.

Zeker aan het begin van het seizoen waarin de lekker lopende Daalhemmer,- Bemeler,-Loor,- en dus de Geulhemmerberg, gebruikt worden om de wintervacht van zich af te schudden, lig jij er roerloos bij.

Is het het stijgingspercentage van zo’n 11,6% wat afschrikt? Nee dat kan het niet zijn want dan zouden de Cauberg, Eyserboschweg, Keutenberg en Doodemansweg om er maar eens een paar te noemen, ook de populariteitsprijs niet winnen. En ook de lengte van jou, is met slechts 700 meter, niet bepaald angstaanjagend te noemen.  De ‘berg’ mag, mede door deze lengte en stijgingspercentage, gerust een echte kuitenbijter worden genoemd. Iedereen is blij als hij/zij boven is maar dat maakt je nog steeds niet bijzonder genoeg.
De ligging in het bos, aan Kasteel Geulzicht, waar ooit wijlen Jean Nelissen heeft gewoond, haalt wel jaarlijkse het tv verslag van de AmstelGoldRace. Dat zou an sich een bijdrage kunnen leveren aan jouw populariteit maar meer nog wanneer het peloton jou, bij gelegenheid, eens gaat beklimmen en niet alleen maar gaat afdalen. Dat spreekt toch minder aan.

Toegegeven, de kwaliteit van het asfalt spreekt ook niet in jouw voordeel maar dat is niet doorslaggevend al is daar zeker wel winst te behalen.
Opvallend feit is overigens dat bij de dalers wel meer in trek bent. Daar win je het met 37.230 tegen 9.447 Stravanten dik van je broertje. Dat zal ongetwijfeld met de te bereiken snelheid te maken en de adrenaline wat jij daarmee losmaakt.
Dit veroorzaak je vooral door je knik, bijna halverwege. Deze knik, want bocht kunnen we je niet noemen, is behoorlijk bedrieglijk. Op weg naar boven, word je na de knik vervelend stijler, op weg naar beneden, word je zelfs gevaarlijk, zeker ter hoogte van jouw putdeksel en hier dwing je iedereen in de remmen te knijpen. Maar ook dat maakt jou nog steeds niet uniek. Dan is er nog de kans op overstekend wild. Dat bord staat er niet voor niets, weet ik uit eigen ervaring, maar dat wild schrikt meer van ons fietsers dan andersom.

Dan kan het nog maar één ding zijn, beste Brakkeberg: jouw naam…het is jouw naam die afschrikt, want zeg nou zelf:

Brak: een gevoel van algehele misère,
dat nodigt ook niet echt uit.

Christopher


In Op de Fiets met… schrijven bloggers over ervaringen op de wielrenfiets. Deze week een blog van Christopher!